New York Fed: tariefkosten worden doorberekend in de consumentenprijzen, grotendeels binnen een jaar

De economen Mary Amiti, Sebastian Heise en David Weinstein publiceerden een notitie over hoe snel invoerrechten doorwerken in consumentenprijzen. Ze vergeleken prijsveranderingen in 67 categorieën consumptiegoederen zonder olie met verschillende blootstelling aan invoerrechten. Ze controleerden voor wisselkoersen en monetair beleid. De gegevens lopen tot februari 2026.

Ze constateren dat elk extra procentpunt gemiddeld invoerrecht de prijzen van consumptiegoederen na een jaar met ongeveer 0,25% verhoogt. Ongeveer twee derde hiervan is een direct effect: de importprijzen stijgen bijna één op één met het invoerrecht, en dit is binnen een maand vrijwel voltooid. Het andere derde is indirect. In de VS gemaakte goederen worden duurder naarmate de inputkosten stijgen en de concurrentie van importproducten afneemt. Dit tweede deel bouwt zich op over 6 tot 12 maanden. Van import- en producentenprijzen tot het winkelschap bedraagt de doorrekening (pass-through) gemiddeld ongeveer 50%.

Voor waardeonderzoek is dit een duidelijk geval van kostenverschuiving (cost shifting). Een heffing die aan de grens wordt opgelegd, blijft niet bij de eerste betaler. Ze beweegt langs de keten, en elke schakel houdt een deel en geeft de rest door. Consumenten dragen uiteindelijk een groot deel van de last, en binnenlandse bedrijven krijgen als bijeffect prijsruimte. Ook de timing doet ertoe: sommige verschuivingen zijn direct en andere traag.

Er zijn grenzen. De studie beslaat alleen goederen, geen diensten, die ongeveer twee derde van de consumptieve bestedingen uitmaken. Ze geeft dus geen volledige maatstaf voor inflatie of voor wie er per saldo verliest.